Yaşam

Babama Mektup

By  | 

Bergen ile başlayalım mı bu sefer. Merak etmek için arabesk olmanıza gerek yok. Gerçek bir hikaye o kız çocuğu. Söylediği bir cümle tüm yaşamının analizi gibi.

” tanrım kötü kullarını sen affetsen ben affetmem”

Bu kadar kötü insanla karşılaşmışken, acılarını dindirecek, yanında, ardında, önünde duracak yol arkadaşları bulamamış bir insanın serzenişi bu cümle.

Felsefe yapmaya hacet yok, yalnızlıktan ölmüş yaşamlar için. Kaldıramayacağınız, kafanızı dönüp bakmayacağınız koca bir gerçek var işinize gelmeyen.

Kader mi?

Sanmam.

Nicelikte ne kadar kötü olduğumuzun kanıtıdır.

Bir kız çocuğunu kötülük ülkesine attılar mı bile isteye, bir daha kimse oradan çıkartmak için uğraşmaz.

Kız çocuğu kaçmak için çabalar,

Önce tırnakları kanar,

Sonra elleri kopar.

Kanatları kırılır,

En son kalbi param parça olur.

Kendi yolunu bulma şansını kötü tanrılar bencilce elinden almıştır.

Bazen kız çocuklarının varlığını hiç hissetmediği babaları olur ve anneleri zaten o babaların karılarıdır.

Yalnız büyümek zorunda kalan kız çocukları amazon kadınlarıdır. Sonları ne olursa olsun okunası hikayeleri, bakılası yer gök dolusu gözleri vardır. Fiilen gitmiş kimseleri yoktur, zaten hiç orada olmamışlardır…….

 

Devamı New İstanbul Dergisinde